Neuroterapia · Kraków

Terapia zintegrowana

W terapii zintegrowanej łączę biofeedback z terapią pedagogiczną i psychoedukacją, zależnie od potrzeb Pacjenta.

Kiedy trudności z uwagą utrudniają naukę albo napięcie przeszkadza w codziennych obowiązkach, potrzebna bywa praca nad kilkoma powiązanymi problemami. Dlatego trening biofeedback uzupełniam ćwiczeniami konkretnych umiejętności lub rozmową, która pomaga zrozumieć własne reakcje i znaleźć sposoby radzenia sobie z nimi.

Potrzeby Pacjenta

Kiedy proponuję terapię zintegrowaną?

Rozważam ją wtedy, gdy obok treningu biofeedback potrzebna jest pomoc w uczeniu się, organizacji działania lub rozumieniu napięcia i emocji. Może dotyczyć to na przykład sytuacji, w których:

dziecko łatwo się rozprasza, gubi kolejne etapy zadania i potrzebuje częstej pomocy przy nauce;
trudności szkolne wywołują zniechęcenie, napięcie lub unikanie zadań;
nastolatek lub dorosły ma kłopot z rozpoznaniem narastającego przeciążenia i z powrotem do równowagi po stresującej sytuacji.

Najpierw ustalam, co sprawia trudność konkretnej osobie. Od tego zależy, czy biofeedback połączę z terapią pedagogiczną, czy z psychoedukacją, a także jak rozłożymy pracę podczas spotkań.

Sposób pracy

Co łączę w terapii?

Biofeedback stanowi część treningową. Uzupełniam go terapią pedagogiczną i psychoedukacją tak, aby pracować nad trudnościami, z którymi Pacjent mierzy się poza gabinetem.

BiofeedbackTrening z informacją zwrotną

Podczas treningu czujniki rejestrują wybrany sygnał, a program przekazuje informację zwrotną poprzez obraz, dźwięk lub bodziec dotykowy. W zależności od celu pracy korzystam z EEG Biofeedback, HEG lub GSR. Metody te mierzą różne procesy — od aktywności elektrycznej mózgu po zmiany przewodnictwa skóry związane z pobudzeniem.

Dobieram rodzaj treningu i jego obciążenie do Pacjenta. Zwracam uwagę na zaangażowanie, napięcie, zmęczenie i samopoczucie po sesji.

Więcej o rodzajach biofeedbacku — Bioexplorer ↗

Terapia pedagogicznaTrudności w uczeniu się

Tę część włączam, gdy Pacjent potrzebuje pomocy w rozwijaniu umiejętności niezbędnych do nauki. Dobór ćwiczeń wynika z tego, co sprawia mu trudność — może dotyczyć uwagi, pamięci, spostrzegania, czytania, pisania lub organizacji pracy nad zadaniem.

Pracujemy na zadaniach o dobranym poziomie trudności. Zależy mi, żeby Pacjent rozumiał polecenie, potrafił podzielić pracę na etapy i stopniowo wykonywał ją z mniejszą pomocą.

O terapii pedagogicznej — poradnia w Stoku Lackim ↗

PsychoedukacjaRozumienie własnych reakcji

Rozmawiamy o tym, jak stres, zmęczenie i emocje wiążą się z codziennym funkcjonowaniem. Odnoszę te zagadnienia do sytuacji opisywanych przez Pacjenta: nauki, pracy, odpoczynku czy reagowania na trudne zadanie.

Omawiamy, jak zauważać narastające napięcie, planować przerwy i dostosować sposób działania do własnych możliwości. W przypadku dziecka włączam w te rozmowy Rodziców, aby mogli lepiej rozumieć jego trudności i pomagać mu w domu.

Początek terapii

Pierwsze spotkanie i plan pracy

Badanie QEEG wykonuję zawsze na pierwszym spotkaniu.

Rozmowa i poznanie trudności
Pytam o codzienne funkcjonowanie, zdrowie i dotychczasową pomoc. Jeśli Pacjent ma trudności w nauce, przyglądam się również temu, jak wykonuje zadania, w którym momencie potrzebuje wsparcia i co pomaga mu kontynuować pracę.
Badanie QEEG
Wyniki QEEG analizuję razem z wywiadem i obserwacją Pacjenta, aby zaplanować część neuroterapeutyczną. Ćwiczenia pedagogiczne dobieram do rozpoznanych trudności w uczeniu się, a tematykę psychoedukacji — do sytuacji i potrzeb Pacjenta.
Ustalenie celów
Omawiam, co proponuję i dlaczego. Ustalamy konkretne cele: na przykład bardziej samodzielne wykonanie zadania, łatwiejszy powrót do nauki po rozproszeniu albo wcześniejsze zauważanie napięcia i reagowanie na nie.

Przy trudnościach z uwagą lub kontrolą reakcji mogę zaproponować dodatkowo test MOXO. Jego wynik uzupełnia ocenę tych funkcji; sam nie określa planu terapii.

Praca w gabinecie

Jak łączę trening z dalszą pracą?

Jeżeli dziecko gubi się w wieloetapowych poleceniach, biofeedback mogę połączyć z ćwiczeniami pedagogicznymi, w których uczy się porządkować kolejne czynności. Dobieram zadanie tak, żeby móc zobaczyć, gdzie pojawia się trudność i jakiej pomocy dziecko potrzebuje.

Jeśli głównym problemem jest napięcie podczas nauki lub pracy, uzupełnieniem treningu może być psychoedukacja. Wspólnie analizujemy, w jakich sytuacjach narasta przeciążenie, jakie sygnały je poprzedzają i co Pacjent może wtedy zrobić.

To przykłady, a nie stały schemat spotkania. Kolejność, czas i proporcje poszczególnych części dopasowuję do celu pracy, wieku i samopoczucia Pacjenta.

Ocena zmian

Co zmienia się poza gabinetem?

W trakcie terapii wracamy do trudności, z którymi Pacjent zgłosił się na pierwsze spotkanie. Czy potrzebuje mniej podpowiedzi? Czy łatwiej dokończyć zadanie? Czy potrafi wcześniej zauważyć napięcie i skorzystać z ustalonego sposobu radzenia sobie z nim?

Relację Pacjenta i obserwacje Rodziców zestawiam z tym, co widzę podczas treningu i ćwiczeń. Poprawa wyniku w programie nie wystarcza do uznania, że cel terapii został osiągnięty. Istotne jest także funkcjonowanie w domu, szkole lub pracy.

Gdy postępy są niewielkie albo pojawia się zmęczenie czy pogorszenie samopoczucia, ponownie oceniam plan. Mogę zmienić obciążenie treningiem, dobór ćwiczeń lub sposób pracy między spotkaniami.

Przed pierwszym spotkaniem

Czy muszę wiedzieć, jakiej formy pomocy potrzebuję?

Nie. Na pierwszym spotkaniu poznaję trudności i wykonuję QEEG. Po zebraniu tych informacji wyjaśniam, czy widzę uzasadnienie dla terapii zintegrowanej i co proponuję w niej uwzględnić.

Czy zawsze potrzebna jest terapia pedagogiczna?

Nie. Jeśli Pacjent nie potrzebuje pracy nad trudnościami w uczeniu się, biofeedback mogę połączyć z psychoedukacją. Zakres pomocy wynika z jego potrzeb.

Czy terapia zintegrowana daje szybsze efekty?

Nie obiecuję określonego tempa zmian. Celem połączenia form pracy jest zajęcie się powiązanymi trudnościami Pacjenta. Przebieg terapii oceniamy na kolejnych spotkaniach i na tej podstawie ustalamy dalsze działania.

Co warto zabrać na pierwsze spotkanie?

Jeśli masz wcześniejsze wyniki badań, opinie z poradni lub zalecenia dotyczące trudności, z którymi się zgłaszasz, zabierz je ze sobą. Przydatne będą też informacje o dotychczasowej terapii, przyjmowanych lekach i kilka przykładów sytuacji, w których problem jest szczególnie widoczny.

Na pierwszym spotkaniu ustalimy, od czego zacząć.

Zapraszam do gabinetu w Krakowie. Porozmawiamy o trudnościach, wykonam badanie QEEG i omówię propozycję dalszej pracy.

Umów pierwsze spotkanie Zadzwoń: 602 222 804

mgr Edyta Linkiewicz